Owies jest bardzo popularnym zbożem wywodzącym się z krajów Azji, a w szczególności Azji Środkowej. Należy do najmłodszych roślin uprawnych, zanim jeszcze stał się uprawiany na szerszą skalę, występował jako chwast w innych zbożach. Jest rośliną o małych wymaganiach cieplnych, glebowych - może być uprawiany z powodzeniem nawet na ubogich glebach górskich nawet do 1000 m n.p.m., w dość niskich temperaturach, jest jednak dość wymagający jeśli chodzi o zawartość wody w glebie.

W północno-zachodniej Europie owies był przez wieki głównym zbożem służącym do wyrobu placków, kasz i napojów alkoholowych, jak na przykład słynnej whisky. Później dopiero zaczęto go uprawiać jako roślinę pastewną, głównie dla koni, wykorzystując zarówno ziarno, jak inne części tej rośliny, a więc słomę czy plewy. Wraz ze spadkiem pogłowia koni, spowodowanym między innymi mechanizacją rolnictwa, następuje zmniejszanie się powierzchni uprawy owsa. Mimo wzrostu plonów, produkcja owsa w ostatnich czterdziestu latach zmniejszyła się o blisko połowę.

Owies uprawiany jest głównie w krajach klimatu umiarkowanego chłodnego i wilgotnego.

Ponad 21 % światowej produkcji owsa pochodzi z Rosji, duże ilości występują również w Kanadzie - 14,2 %, oraz Stanach Zjednoczonych, najbardziej popularnym jest jednak w Europie. Tutaj na większą skalę uprawiany jest w takich krajach jak Niemcy, Polska i Finlandia.